Poznań Bicycle Chic

Właśnie w tych okolicach Małgorzata Musierowicz umieszcza akcję swoich xiążek.

Ta jesienna kolorystyka jest tak ciepła i przyjemna, jak jej słynne powieści.

Daaawno nie czytałem Jeżycjady i nawet nie pamiętam, czy występuje tam rower ?

W każdym razie być może macie przed sobą Idę, albo Kłamczuchę.

Bardzo stylowo się prezentuje.
alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5411346236794015218" />
Sorry ,ale ten cholerny napis mi się sam włączył i nie wiem, jak go zlikwidować, może wiecie?

I tą stylową machiną objeżdża liczne kliniki swojej uczelni.

Piękna przejażdżka rowerem z psem na smyczy.

Obydwaj zadowoleni po 10- kilometrowej jeździe i biegu.

Taki zwierzak, żeby być szczęśliwy, potrzebuje się porządnie wybiegać. I na szczęście ma z kim.

Jazda z pieskiem na smyczy na pewno wymaga wyższych umiejętności

Choć chwilami może się zmieniać w zaprzęg i pewnie można poodpoczywać od pedałowania.

Piesek był speszony, spłonął panieńskim rumieńcem i wstydził się spojrzeć w obiektyw, choć miałem zamiar robić mu piękny portret en face.

Chwila zadumy...

Ogłaszam, że taka tradycja w Poznaniu istnieje, wbrew słynnej wypowiedzi prezydenta miasta, z którą możecie się zapoznać pod tym linkiem: http://miasta.gazeta.pl/poznan/1,36044,6568389,Grobelny__Nie_ma_tradycji__nie_ma_ulatwien.html

Co Wy na to?

Sabina, a.k.a. Saab...


Żywe kolory pięknie rozbijają szarość jesieni.

Coraz więcej Poznaniu interesujących studentów.

Powiew Skandynawii.

I tworzy się coraz bardziej otwarty, kosmopolityczny, metropolitalny klimat.

To zdjęcie, niestety, mi nie wyszło, ale ujęcie jest tak ładne, że mimo wszystko postanowiłem je opublikować

Coraz bliżej do Kopenhagi i Amsterdamu ?

Półwiejska jak Damrak, czy Stroget.

Listopadowe powietrze jest tak rześkie i orzeźwiające, że przyjemnie się jeździ.

Właśnie sfotografowałem osobę, która codziennie w ten sposób dojeżdża do pracy.

Właśnie przywiązywała rower do miejsca parkingowego.

Niech sobie tramwaj jedzie.

Jest nas coraz więcej.

Dużo ludzi przemyka ulicą Półwiejską i bardzo często są to ciekawe osoby. Właśnie trafiłem na poetę.

Ciąle pada, asfalt ulic jest dziś śliski, jak brzuch ryby, mokre niebo się opuszcza coraz niżej, aby przejrzeć się w marszczonej deszczem wodzie, a ja....

A ja jadę, desperacko i na przekór wszystkim moknę, patrzę w niebo, biorę w usta deszczu krople, patrzą na mnie rozpłaszczone twarze w oknie, to nic.

A ja jadę i niestraszna mi wichura ni ulewa, ani piorun, który trafił obok drzewa, słucham wiatru, który wciąż inaczej śpiewa.