Poznań Bicycle Chic

Ogłaszam, że taka tradycja w Poznaniu istnieje, wbrew słynnej wypowiedzi prezydenta miasta, z którą możecie się zapoznać pod tym linkiem: http://miasta.gazeta.pl/poznan/1,36044,6568389,Grobelny__Nie_ma_tradycji__nie_ma_ulatwien.html

Co Wy na to?

Sabina, a.k.a. Saab...


Żywe kolory pięknie rozbijają szarość jesieni.

Coraz więcej Poznaniu interesujących studentów.

Powiew Skandynawii.

I tworzy się coraz bardziej otwarty, kosmopolityczny, metropolitalny klimat.

To zdjęcie, niestety, mi nie wyszło, ale ujęcie jest tak ładne, że mimo wszystko postanowiłem je opublikować

Coraz bliżej do Kopenhagi i Amsterdamu ?

Półwiejska jak Damrak, czy Stroget.

Listopadowe powietrze jest tak rześkie i orzeźwiające, że przyjemnie się jeździ.

Właśnie sfotografowałem osobę, która codziennie w ten sposób dojeżdża do pracy.

Właśnie przywiązywała rower do miejsca parkingowego.

Niech sobie tramwaj jedzie.

Jest nas coraz więcej.

Dużo ludzi przemyka ulicą Półwiejską i bardzo często są to ciekawe osoby. Właśnie trafiłem na poetę.

Ciąle pada, asfalt ulic jest dziś śliski, jak brzuch ryby, mokre niebo się opuszcza coraz niżej, aby przejrzeć się w marszczonej deszczem wodzie, a ja....

A ja jadę, desperacko i na przekór wszystkim moknę, patrzę w niebo, biorę w usta deszczu krople, patrzą na mnie rozpłaszczone twarze w oknie, to nic.

A ja jadę i niestraszna mi wichura ni ulewa, ani piorun, który trafił obok drzewa, słucham wiatru, który wciąż inaczej śpiewa.

Zwłaszcza w godzinach przedpołudniowych, kiedy machiny pobliskich uniwersytetów chodzą na najwyższych obrotach, a kominy dymią pełną parą, jak w czasach industrialnych fabryki.

Uniwersytet Adama Mickiewicza, to ponoć największy zakład pracy w mieście (nie fabryka Cegielskiego!) i on w dużym stopniu, wraz z mniejszymi uczelniami, generuje ten ruch rowerowy w śródmieściu.

Ale czy polityka miasta nadąża za tym ruchem rowerowym? W żadnym wypadku! Prędzej zbudują podziemne przejścia dla pająków, niż drogi rowerowe. Jak widać, cykliści przemykają ciasnymi chodnikami między pieszymi, a najodważniejsi ryzykują utratę zdrowia lub życia na jezdniach.

Klasyczny, monumentalny przykład cycle chic.

Jak z Kopenhagi.


Tak szybko przeleciała, że nie zdążyłem wyjąć aparatu, więc wyszło, jak widać.

Dwóch dżentelmenów na sobotnim spacerze.